Sebastian Majczak — pierwsza ekstradycja Polaka z Dubaju do Polski (2026)

Polski kierowca zatrzymany w luksusowym hotelu w Dubaju 4 października 2023 roku czekał 19 miesięcy na finalne rozstrzygnięcie ekstradycyjne. Wydawało się niemożliwe — Emiraty nigdy wcześniej nie wydały polskiego obywatela. Sąd Najwyższy ZEA w maju 2025 roku zmienił tę historię, zatwierdzając wydanie go polskim organom. 26 maja 2025 roku trzyosobowy konwój Policji Polskiej wylądował w Warszawie z pierwszym Polakiem formalnie ekstradowanym z Emiratów Arabskich.

Sebastian Majczak to człowiek, który przez prawie dwa lata stawiał twarz ekstradycji — pierwsza taka sprawa w historii polsko-emirackiej współpracy sądowej. Procedura zakończyła się 26 maja 2025 roku, gdy konwój Policji Polskiej dostarczył go do Warszawy po przejściu przez emirackie sądy i formalne zatwierdzenie Ministra Sprawiedliwości ZEA. To precedens. I dotyczy tragedii na autostradzie A1 w Polsce, gdzie w wypadku zginęły trzy osoby — rodzina, która nie dotarła do domu.

Ekstradycja to procedura międzynarodowa, w której jedno państwo wydaje osobę podejrzaną lub skazaną innemu państwu na podstawie umowy dwustronnej lub wielostronnej, aby stanęła przed wymiarem sprawiedliwości lub odbywała wyrok w kraju wnioskującym (zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o Europejskim Nakazie Aresztowania i procedurach przekazywania między państwami członkowskimi Unii Europejskiej).

Kluczowe fakty

• Zatrzymany 4 października 2023 roku w hotelu w Dubaju na podstawie czerwonej noty Interpolu — międzynarodowego listu gończego wystawionego przez Polskę.
• Sąd Apelacyjny w Dubaju orzekł w styczniu 2025 roku o dopuszczalności ekstradycji. Sąd Najwyższy ZEA potwierdził decyzję w maju, odrzucając wszystkie odwołania obrońców.
• Minister Sprawiedliwości ZEA wyraził pisemną zgodę — ostateczne zatwierdzenie wymagane w emirackim systemie sądowniczym.
• Koszt operacji konwojowej: dokładnie 20 725,63 zł. W to wliczają się bilety, noclegi, wyżywienie trzech funkcjonariuszy Policji Polskiej.
• W Polsce grozi mu do 8 lat pozbawienia wolności za spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym (art. 177 § 2 Kodeksu karnego).

Czym jest sprawa Sebastiana Majczaka i dlaczego ustanawia precedens prawny?

Sebastian Majczak, 37-letni obywatel Polski, jest ścigany za spowodowanie wypadku drogowego na autostradzie A1 w województwie łódzkim. Zmarły w nim trzy osoby — małżeństwo i ich córka. Prokuratura zarzuca mu spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym, za co grozi mu od 2 do 8 lat więzienia.

Po zdarzeniu opuścił Polskę i przebywał w Zjednoczonych Emiratach Arabskich — licząc prawdopodobnie na географiczną odległość od wymiaru sprawiedliwości. Polska prokuratura wystawiła za nim międzynarodową czerwoną notę Interpolu. Dzięki współpracy z Narodowym Biurem Centralnym Interpolu w Abu Zabi emirackie służby zatrzymały go 4 października 2023 roku w jednym z hoteli w Dubaju.

Sprawa ma status wyjątkowy z trzech powodów fundamentalnych. Stanowi pierwszą formalną ekstradycję obywatela Polski z ZEA od wejścia w życie umowy bilateralnej. Po drugie — procedura trwała 19 miesięcy, czyli znacznie dłużej niż standardowy areszt ekstradycyjny w ZEA wynoszący maksymalnie 60 dni. To oznacza, że sprawa wymagała specjalnych procedur i wielokrotnych orzeczeń sądów. Po trzecie, przyciągnęła szerokie zainteresowanie mediów zarówno w Polsce, jak i wśród polskiej społeczności na Bliskim Wschodzie.

Okoliczności wypadku i ucieczki z Polski

Wypadek miał miejsce na autostradzie A1 w województwie łódzkim. Przekroczenie prędkości, naruszenie przepisów ruchu drogowego — według ustaleń prokuratury takie były bezpośrednie przyczyny. Wynikiem była kolizja wielopojazdonowa. Trzy osoby nie wróciły do domu.

Majczak nie stawił się na wezwania prokuratury. Opuścił Polskę i znalazł się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie spędził kilka miesięcy na nadziei, że zmiana sąsiedztwa oznacza zmianę odpowiedzialności. W rzeczywistości Polska i ZEA podpisały umowę o ekstradycji — weszła w życie kilka lat wcześniej. Czerwona nota Interpolu wystawiona przez polską prokuraturę stanowiła podstawę do międzynarodowego poszukiwania.

Status prawny Majczaka przed ekstradycją to status podejrzanego — formalne postawienie zarzutów odbyło się w Polsce. Emirackie sądy podczas procedury badały, czy zarzuty spełniają wymóg „podwójnej karalności” (czyn musi być przestępstwem zarówno w ZEA, jak i w Polsce), czy wysokość grożącej kary wynosi co najmniej rok pozbawienia wolności oraz czy nie zachodzą okoliczności wyłączające ekstradycję przewidziane w umowie bilateralnej.

Jak przebiegała procedura ekstradycyjna między Polską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi?

Od zatrzymania 4 października 2023 roku do przylotu do Warszawy 26 maja 2025 roku upłynęło około 19 miesięcy. Procedura przeszła przez trzy etapy: zatrzymanie i areszt ekstradycyjny, postępowanie przed sądami emirackimi oraz ostateczną zgodę ministerialną.

System prawny ZEA wymaga spełnienia warunków z umowy międzynarodowej i lokalnego prawa emirackiego. Umowa o ekstradycji między Polską a ZEA mówi jasno: państwo wezwane może wydać osobę tylko wtedy, gdy czyn stanowi przestępstwo w obu krajach i maksymalna kara wynosi co najmniej rok więzienia. Dodatkowo emirackie sądy muszą upewnić się, że osoba nie będzie poddana torturom, karze śmierci ani nieludzkiemu traktowaniu w Polsce.

Standardowy areszt ekstradycyjny w ZEA to maksymalnie 60 dni od zatrzymania — wtedy osoba powinna być zwolniona, jeśli nie ma orzeczenia sądowego. W sprawie Majczaka wszystko przedłużyło się znacznie, co wymagało specjalnych trybów dla spraw o szczególnym ciężarze.

Sądowe etapy zabrały ponad rok. Ministerium sprawiedliwości ZEA czekało, aż wszystkie odwołania się wyczerpią.

Jaką rolę odegrał Sąd Apelacyjny w Dubaju i Sąd Najwyższy ZEA?

Sąd Apelacyjny w Dubaju w emirackim systemie działa jako instancja rozstrzygająca sprawy ekstradycyjne. Wydał orzeczenie w styczniu 2025 roku — stwierdzając, że wniosek Polski spełnia wszystkie wymogi. Sąd zbadał dokumentację polskiej prokuratury: opis czynu, treść zarzutów, dowody dotyczące udziału Majczaka w wypadku.

Rzeczoznawcy sądowi sprawdzili zgodność czynu z zasadą podwójnej karalności, wysokość grożącej kary, brak przeszkód do ekstradycji przewidzianych w umowie (np. czyn polityczny czy grożba kary śmierci) oraz formalną poprawność wniosku. Sprawa przeszła.

Obrona Majczaka nie pogodził się z tym. Zaskarżyła orzeczenie do Sądu Najwyższego ZEA, argumentując rzekome nieprawidłowości w dokumentacji polskiej i potencjalne naruszenia praw człowieka w polskich więzieniach. Sąd Najwyższy ZEA rozprawiał się z tym w okresie luty–maj 2025 roku i ostatecznie odrzucił wszystkie argumenty obrony. Decyzja była ostateczna — żadne dalsze odwołania nie były możliwe.

W emirackim systemie Sąd Najwyższy nie tylko sprawdza formalną legalność orzeczenia sądu niższej instancji. Bada również, czy wniosek rzeczywiście spełnia wymogi traktatowe i czy nie ma ryzyka naruszenia fundamentalnych praw osoby. Potwierdzenie ekstradycji przez najwyższą instancję oznaczało, że sprawa przeszła najwyższe standardy emirackiego wymiaru sprawiedliwości.

Co oznacza zgoda Ministra Sprawiedliwości ZEA na ekstradycję?

W systemie ZEA ekstradycja wymaga czegoś więcej niż sądowego orzeczenia. Niezbędna jest formalna zgoda Ministra Sprawiedliwości ZEA — decyzja polityczno-administracyjna, która pozwala na fizyczne przekazanie osoby organom państwa wzywającego.

Zgoda ministerialna wydana w maju 2025 roku — po tym, jak Sąd Najwyższy odrzucił odwołania — była ostatecznym zielonym światłem. Minister Sprawiedliwości ZEA ocenił, że ekstradycja nie naruszy interesów państwowych, że nie zachodziły względy humanitarne uzasadniające odmowę oraz że relacje dwustronne z Polską pozwalają na realizację wniosku.

Różnica między decyzją sądową a ministerialną jest kluczowa. Sądy badają legalność — czy wniosek zgadza się z umową i prawem emirackim. Minister ocenia celowość — czy ekstradycja pasuje do polityki zagranicznej i interesu państwa. Zatwierdzając orzeczenie sądów, Minister nie znalazł przeszkód. W sprawie Sebastiana Majczaka wyraził zgodę, co umożliwiło Policji Polskiej zorganizowanie konwoju i odbiór podejrzanego z emirackiego terytorium.

Jak wyglądał konwój policyjny i transport Sebastiana Majczaka do Polski?

Policja Polska zorganizowała specjalny konwój złożony z trzech funkcjonariuszy, którzy przylecieli do Dubaju w celu odbioru Sebastiana Majczaka i eskortowania go do Polski. W skład konwoju wchodzili dwaj policjanci Biura Kryminalnego oraz jeden funkcjonariusz jednostki kontrterrorystycznej. Wybór składu osobowego nie był przypadkowy — uwzględniał klasyfikację ryzyka ucieczki lub oporu ze strony podejrzanego oraz protokoły bezpieczeństwa obowiązujące przy transporcie ekstradycyjnym wysokiego profilu.

Całkowity koszt operacji wyniósł dokładnie 20 725,63 zł i obejmował bilety lotnicze dla trzech funkcjonariuszy (loty ekonomiczne, trasa Warszawa–Dubaj–Warszawa), noclegi w hotelu w Dubaju podczas oczekiwania na formalne przekazanie podejrzanego przez emirackie służby oraz wyżywienie i diety delegacyjne. Dokładne rozliczenie kosztów zostało opublikowane przez Policję Polską na wniosek mediów, co wywołało dyskusję publiczną na temat tego, kto powinien ponosić takie wydatki — czy państwo polskie, czy osoba ekstradowana w przypadku skazania.

Transport odbył się lotem komercyjnym — Majczak był eskortowany przez funkcjonariuszy od momentu przekazania przez emiracką policję na lotnisku w Dubaju aż do przybycia na lotnisko Chopina w Warszawie 26 maja 2025 roku. Środki ostrożności obejmowały stałą obecność co najmniej dwóch funkcjonariuszy w bezpośrednim sąsiedztwie podejrzanego, monitorowanie każdego ruchu podczas lotu oraz koordynację z załogą samolotu i służbami bezpieczeństwa lotnisk.

Po wylądowaniu w Warszawie Sebastian Majczak został natychmiast przekazany prokuraturze polskiej i umieszczony w areszcie śledczym na podstawie postanowienia sądu o tymczasowym aresztowaniu, które zostało wydane jeszcze przed jego przybyciem do Polski.

Dlaczego w konwoju uczestniczył funkcjonariusz antyterrorystyczny?

Udział funkcjonariusza jednostki kontrterrorystycznej w konwoju ekstradycyjnym Sebastiana Majczaka wynikał z klasyfikacji ryzyka operacji przez Policję Polską. Choć zarzuty wobec Majczaka nie miały charakteru terrorystycznego, protokoły bezpieczeństwa przy transporcie międzynarodowym osób ściganych za przestępstwa skutkujące śmiercią wymagają szczególnych zabezpieczeń.

Policyjne jednostki kontrterrorystyczne w Polsce mają specjalistyczne przeszkolenie w zakresie technik obezwładniania, przewidywania zachowań agresywnych oraz neutralizowania prób ucieczki w warunkach ograniczonej przestrzeni, takich jak kabina samolotu. Funkcjonariusze ci posiadają również uprawnienia do stosowania środków przymusu bezpośredniego w szczególnych okolicznościach, co jest istotne w przypadku transportu osób o nieznanym zachowaniu.

Standardy międzynarodowe przy transporcie ekstradycyjnym wysokiego profilu rekomendują obecność co najmniej jednego funkcjonariusza wyszkolonego w zakresie zarządzania kryzysowego. Organizacje takie jak Interpol i Europol publikują zalecenia dotyczące składu konwojów, uwzględniające rodzaj przestępstwa, profil psychologiczny osoby transportowanej oraz długość podróży.

Protokoły współpracy między Policją Polską a służbami ZEA obejmują także wymianę informacji o zachowaniu osoby podczas aresztu ekstradycyjnego w ZEA. Jeśli emirackie służby zgłaszają incydenty, próby ucieczki lub agresywne zachowanie, zalecane jest zwiększenie zabezpieczenia konwoju — co mogło mieć miejsce w przypadku Majczaka, choć oficjalnie nie potwierdzono takich okoliczności.

Jaka kara grozi Sebastianowi Majczakowi w Polsce i co dalej z procesem?

Sebastian Majczak został formalnie oskarżony o spowodowanie wypadku komunikacyjnego ze skutkiem śmiertelnym na podstawie art. 177 § 2 Kodeksu karnego Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, że kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała lub rozstrój zdrowia określone w art. 157 § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jeśli skutkiem wypadku jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 8 lat.

W przypadku Majczaka śledztwo wykazało, że w wyniku jego działania na drodze zginęły trzy osoby — małżeństwo i ich córka — co spełnia przesłanki kwalifikacji z art. 177 § 2 k.k. Maksymalna kara wynosząca 8 lat pozbawienia wolności będzie przedmiotem rozważań sądu po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego.

Status prawny Majczaka po ekstradycji to status oskarżonego tymczasowo aresztowanego. Prokuratura złożyła wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, który został uwzględniony przez sąd rejonowy. Areszt ma na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania oraz zapobieżenie ucieczce lub matactwie — okoliczności, które w przypadku Majczaka mają szczególne znaczenie, biorąc pod uwagę jego wcześniejsze opuszczenie Polski i pobyt w ZEA.

Jak wygląda procedura sądowa po ekstradycji do Polski?

Po przybyciu do Warszawy 26 maja 2025 roku Sebastian Majczak został niezwłocznie przesłuchany przez prowadzącego śledztwo prokuratora. Przesłuchanie odbyło się w obecności obrońcy z urzędu, który został wyznaczony przed ekstradycją zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania karnego. Protokół przesłuchania zawierał wyjaśnienia podejrzanego odnośnie okoliczności wypadku, jego obecności w ZEA oraz podstaw zaskarżenia ekstradycji przed emirackimi sądami.

Następnie prokuratura złożyła do sądu rejonowego wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym w obecności oskarżonego i jego obrońcy. Sąd uznał, że zachodzi uzasadniona obawy ucieczki lub ukrywania się oskarżonego oraz matactwa polegającego na niszczeniu dowodów lub wpływaniu na świadków. Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu zostało wydane tego samego dnia, a Majczak został osadzony w areszcie śledczym.

Kolejne etapy postępowania obejmują:

1. Zakończenie śledztwa i sporządzenie przez prokuraturę aktu oskarżenia — termin zależy od kompleksowości sprawy i liczby dowodów do zebrania, zazwyczaj od 2 do 6 miesięcy od zatrzymania.
2. Wniesienie aktu oskarżenia do sądu okręgowego — sprawy o czyny zagrożone karą powyżej 5 lat rozpoznaje sąd okręgowy w pierwszej instancji.
3. Przeprowadzenie postępowania głównego — seria rozpraw sądowych, na których zostaną przesłuchani świadkowie, biegli, odczytana dokumentacja wypadku i przedstawione dowody z nagrań, protokołów policyjnych oraz ekspertyz z rekonstrukcji wypadku.
4. Wyrok sądu pierwszej instancji — skazanie lub uniewinnienie; w przypadku skazania wymiar kary będzie uwzględniać okoliczności obciążające (śmierć trzech osób, ucieczka z kraju) oraz ewentualne okoliczności łagodzące (brak wcześniejszej karalności, postawa na rozprawach).
5. Środki odwoławcze — apelacja do sądu apelacyjnego oraz ewentualnie kasacja do Sądu Najwyższego RP.

Zgodnie z polskim prawem karnym wykonawczym, jeśli Majczak zostanie skazany na karę pozbawienia wolności, do czasu odbywania kary będzie zaliczony okres tymczasowego aresztowania oraz — zgodnie z umową ekstradycyjną — okres pozbawienia wolności w ZEA (areszt ekstradycyjny), o ile zostanie to potwierdzone dokumentacją z emirackich organów ścigania.

Jakie wnioski płyną z pierwszej polsko-emirackiej ekstradycji?

Sprawa Sebastiana Majczaka ma znaczenie precedensowe dla przyszłych spraw ekstradycyjnych między Polską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Do 26 maja 2025 roku nie odnotowano żadnej formalnej ekstradycji obywatela Polski z terytorium ZEA na podstawie umowy bilateralnej — wcześniejsze przypadki dotyczyły deportacji lub dobrowolnego powrotu osób ściganych. Majczak był pierwszym Polakiem, którego emirackie sądy i Minister Sprawiedliwości ZEA zgodzili się wydać polskim organom w ramach pełnej procedury ekstradycyjnej.

Precedens ten potwierdza, że międzynarodowa ekstradycja w ZEA działa skutecznie, gdy spełnione są wszystkie wymogi formalne i materialne przewidziane w umowie dwustronnej. Kluczowe znaczenie ma poprawność dokumentacji złożonej przez państwo wnioskujące, rzetelne uzasadnienie zarzutów oraz zapewnienie, że osoba ekstradowana nie będzie poddana torturom, karze śmierci ani nieludzkiemu traktowaniu.

Umowa bilateralna między Polską a ZEA, która stanowiła podstawę ekstradycji Majczaka, przewiduje obowiązek wzajemnego uznawania wyroków sądowych w sprawach karnych zagrożonych karą co najmniej jednego roku pozbawienia wolności. Umowa zawiera także katalog przestępstw, w przypadku których ekstradycja jest obowiązkowa, oraz listę podstaw odmowy ekstradycji (np. czyn polityczny, wygaśnięcie karalności, ryzyko kary śmierci).

Rola Interpolu w tej sprawie polegała na wystawieniu czerwonej noty (Red Notice) przez Polskę, która została rozpowszechniona w systemie I-24/7 dostępnym dla wszystkich Narodowych Biur Centralnych Interpolu na świecie. Dzięki temu emirackie służby bezpieczeństwa mogły natychmiast zidentyfikować Majczaka podczas rutynowej kontroli i zatrzymać go na podstawie międzynarodowego listu gończego. Bez czerwonej noty Interpolu zatrzymanie w Dubaju byłoby niemożliwe, gdyż emirackie organy nie miałyby podstaw prawnych do pozbawienia wolności obywatela innego państwa.

Czy Polska ma umowę o ekstradycji z ZEA i jakie są jej kluczowe postanowienia?

Polska i Zjednoczone Emiraty Arabskie zawarły umowę o ekstradycji przestępców, która weszła w życie kilka lat przed sprawą Sebastiana Majczaka. Umowa reguluje warunki, procedury i podstawy prawne wydawania osób podejrzanych lub skazanych między oboma państwami. Jest to umowa dwustronna (bilateralna), co oznacza, że jej postanowienia dotyczą wyłącznie relacji polska–ZEA, w odróżnieniu od umów wielostronnych, takich jak Europejski Nakaz Aresztowania obowiązujący w Unii Europejskiej.

Kluczowe postanowienia umowy polsko-emirackiej obejmują:

• Zasada podwójnej karalności: czyn musi być przestępstwem zarówno w Polsce, jak i w ZEA, zagrożonym karą pozbawienia wolności co najmniej jednego roku. To oznacza, że nawet jeśli polskie prawo każe osobie 10 lat więzienia, ekstradycja nie dojdzie do skutku, jeśli emirackie prawo przewiduje dla tego czynu zaledwie 6 miesięcy.
• Katalog przestępstw ekstradycyjnych: umowa obejmuje przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, przestępstwa seksualne, przestępstwa gospodarcze o znacznej wartości, przestępstwa narkotykowe oraz terrorystyczne. Lista jest rygorystyczna — inne czyny podlegają przypadkowej ocenie.
• Podstawy odmowy ekstradycji: ZEA może odmówić, jeśli czyn ma charakter polityczny, jeśli osoba ścigana jest obywatelem ZEA, jeśli grozi kara śmierci lub tortury, albo sprawa uległa przedawnieniu. Każde z tych uzasadnień zamyka sprawę ostatecznie.
• Procedura sądowa w państwie wezwanym: emirackie sądy badają legalność i zasadność żądania. Decyzja podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego ZEA — co zwykle przedłuża cały proces o kilka miesięcy.
• Zgoda ministerialna: Po wyroku sądu Minister Sprawiedliwości ZEA wydaje ostateczną zgodę. Może ją jednak wstrzymać na podstawie interesu publicznego ZEA — choć przyznanie tego dzieje się rzadko.
• Wydanie tymczasowe: Czerwona nota Interpolu wystarczy do zatrzymania osoby przez maksymalnie 60 dni, dopóki Polska nie złoży pełnego wniosku. Po upływie tego okresu bez formalnego wniosku osoba musi być wypuszczona.

Umowa zabrania ekstradycji własnych obywateli — Polska i ZEA mogą odmówić wydania swoich obywateli i zamiast tego przeprowadzić postępowanie karne na własnym terytorium. Majczak był obywatelem Polski, więc nie miał dostępu do ochrony przysługującej obywatelom emirackim.

Szczegóły procedur i przepisów dotyczących ekstradycji w ZEA opisaliśmy w dedykowanym przewodniku.

Co ten precedens oznacza dla Polaków przebywających w krajach Zatoki Perskiej?

Sprawa Majczaka jednoznacznie pokazuje: Zjednoczone Emiraty Arabskie nie są bezpiecznym schronieniem dla osób ściganych w Polsce. Umowy dwustronne między Warszawą a ZEA, Katarem czy Arabią Saudyjską działają sprawnie. Emirackie sądy honoru swoje zobowiązania traktatowe.

Polacy przebywający w ZEA, którzy są ścigani za przestępstwa grożące minimum rokiem więzienia, ryzykują zatrzymanie w każdej chwili — przy paszportowej kontroli na lotnisku, rejestracji hotelowej, nawet podczas rutynowego przeglądu na drodze. Emirackie służby bezpieczeństwa mają na bieżąco dostęp do baz Interpolu i regularnie weryfikują obcokrajowców.

Kluczowe fakty dla tych, którzy rozważają ucieczkę do Zatoki Perskiej:

• ZEA odrzuca azyl polityczny dla przestępstw pospolitych — wypadków ze skutkiem śmiertelnym, oszustw, przestępstw gospodarczych.
• Czerwona nota Interpolu pozwala na zatrzymanie do 60 dni. W tym oknie Polska może wnieść pełny wniosek ekstradycyjny.
• Emirackie sądy mają opinię rzetelnych. Większość wniosków od państw o ugruntowanym systemie prawnym — w tym Polski — zostaje uwzględniona.
• Ukrywanie się w ZEA może być potraktowane przez polski sąd jako obciążająca okoliczność przy wymiarze kary.
• Obrana przed ekstradycją to często 12–24 miesiące i dziesiątki tysięcy dolarów na prawników emirackich, tłumaczeń i opłat sądowych.

Czasami lepszą ścieżką jest dobrowolny powrót do Polski. Taka decyzja sąd może uznać za okoliczność łagodzącą i uwzględnić ją w wyroku. Przed takim ruchem warto poradę dostać od polskiego prawnika specjalizującego się w prawie karnym międzynarodowym.

Więcej szczegółów na temat ekstradycji z Dubaju do Polski i procedur odwoławczych znajdziesz w naszym przewodniku.

Niniejszy artykuł został opublikowany przez niezależną kancelarię prawną wyłącznie w celach informacyjnych i nie stanowi oświadczenia o powiązaniu lub afiliacjach z jakimkolwiek organem rządowym, organizacją międzynarodową ani instytucją urzędową.

Najczęściej zadawane pytania

Ile trwała procedura ekstradycyjna Sebastiana Majczaka z ZEA do Polski?

Procedura trwała około 19 miesięcy — od zatrzymania w hotelu w Dubaju 4 października 2023 roku do przylotu do Warszawy 26 maja 2025 roku. Przeszła przez emirackie sądy i wszystkie instancje odwoławcze.